Rozwój sztuki rom. nastąpił w XII w., gł. pod wpływem sztuki pd. Francji i Burgundii (katedry w Coimbrze, Bradze, Porto, Lizbonie i Évorze. Architekturę got. reprezentują m.in. liczne klasztory (opactwo cysterskie w Alcobaça, pocz. XIII w.). W końcu XIV w. powstała jedna z najokazalszych budowli got. — ukończony w XV w. kościół i klasztor w Batalha. W XIV i XV w. nastąpił rozwój rzeźby arch. i sepulkralnej (grobowce Pedra I i Inés de Castro w Alcobaça, ok. 1360, oraz Jana I i jego żony w Batalha, 1433). Za panowania Manuela I Szczęśliwego gotyk przekształcił się, pod wpływem wczesnego renesansu wł., w styl zw. stylem manuelińskim. W początkach XVI w. sztukę P. cechowała jeszcze przewaga elementów późnogot. (krużganki w klasztorze w Batalha, kościół Săo Cristo w Setúbal), po 1517 uwidoczniły się wpływy fr. renesansu i hiszp. stylu plateresco (klasztory w Belém, Santa Cruz w Coimbrze, Săo Cristo w Tomar) oraz reminiscencje sztuki mauretańskiej (Torre de Săo Vicente w Belém). W poł. XVI w. zaznaczył się wpływ wł. renesansu (krużganek w klasztorze w Tomar, kościół Săo Roque w Lizbonie). Architekturę kontrreformacji reprezentują dzieła Włocha F. Terziego (kościół Săo Vicente de Fora w Lizbonie). Przeniesienie dworu król. do Madrytu zapoczątkowało upadek sztuki portugalskiej. Architekturę barok. XVII w. reprezentują m.in. kolegium Jezuitów (ob. nowa katedra) w Coimbrze i kościół Santa Engrácia w Lizbonie. W XVIII w. działał architekt F. Ludwig (klasztor w Mafrze). W 2. poł. XVIII w. wzniesiono m.in. kościół Dobrego Jezusa w Bradze, Bazylikę Gwiazdy (Basílica da Estrela) w Lizbonie, sanktuarium Senhor dos Remédios w Lamego, kościół Tercjarzy Zakonu Św. Franciszka w Porto, a także ogromny klasztor Św. Klary w Vila do Conde. W architekturze 1.