Jej rozkwit wiąże się z działalnością fundacyjną hospodarów Stefana Wielkiego i Piotra Rareşa (klasztory Putna, Humor, Neamţ, z trójkonchowymi cerkwiami o wydłużonej bryle, które stały się wzorem dla nar. typu świątyni). W ówczesnej architekturze Mołdawii pojawiały się także rozwiązania got. (m.in. cerkwie w Neamţ, Suczawie, Worońcu, Hîrlău). Trójkonchowe got. cerkwie wznoszono w tym czasie również w Siedmiogrodzie (Vad). Zjawiskiem typowym dla osiedli saskich były budowane w XIII–XVII w. kościoły obronne (Biertan, XIV–XVI w.; Homorod, XIII–XVI w.). Późnogotyckie malarstwo siedmiogrodzkie reprezentują liczne poliptyki (tryptyk z Mediaş, 1497) i freski (Ukrzyżowanie w kościele Św. Michała w Klużu-Napoce, dekoracja kaplicy grobowej w Hărman) pod względem stylu bliskie dziełom szkoły naddunajskiej. W końcu XV w. wysoki poziom osiągnęło siedmiogrodzkie złotnictwo (relikwiarz głowy św. Władysława z katedry w Oradei).