Na pocz. I tysiąclecia n.e. tereny obecnej R. zamieszkiwały trackie plemiona Daków i Getów, z których większość uległa romanizacji w okresie panowania rzym. (106–271). W następnych stuleciach tereny te zajmowały ludy germańskie, Hunowie, Awarowie, Słowianie, Pieczyngowie i Połowcy. Obecność chrześcijaństwa na tym obszarze sięga czasów apostolskich. Przypuszcza się, że działalność misyjną w późniejszych wiekach prowadzili zarówno misjonarze łac., jak i bizantyńscy. Pod panowaniem tatarskim (od lat 40. XIII w.) na ziemie dzisiejszej R. napłynęli pasterscy Wołosi (przodkowie Rumunów). W XIV w. powstały pierwsze ośrodki państwowości rumuńskiej: Księstwo Mołdawskie i Księstwo Wołoskie. W okresie panowania hospodarów Stefana Wielkiego i Piotra Rareşa (2. poł. XV i 1. poł. XVI w.) ufundowano liczne świątynie i klasztory. W XV w. księstwa zostały podporządkowane imperium osmańskiemu. W 1568 lokalny synod zatwierdził sprawowanie liturgii w języku rumuńskim. Po zjednoczeniu Mołdawii i Wołoszczyzny 1859–61 powstało nowe państwo — księstwo R. (1881 ogłoszone królestwem). Patriarchat Konstantynopola, sprawujący dotychczas jurysdykcję nad prawosł. Rumunami, 1865 uznał autokefalię Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego.