W 589 król Wizygotów, wraz ze swym otoczeniem, oficjalnie przyjął obrządek łaciński. Znaczną rolę w kulturze okresu wizygockiego odegrały 2 postacie: św. Izydor z Sewilli oraz św. Marcin z Dume. Duchowieństwo miało duży wpływ na ówczesne życiu kraju: zgromadzenia biskupów (synody ogólnokrajowe i prowincjalne) ustalały prawa dotyczące nie tylko wewn. spraw Kościoła, ale także świeckiej administracji. W pocz. VIII w. społeczeństwo portugalskie tworzyły: zamożny i wpływowy polit. kler, szlachta oraz lud, podporządkowany Kościołowi. Układ ten został rozbity w wyniku najazdu Maurów (711). Stosunek muzułmanów do miejscowej ludności zależał od jej postawy wobec nowej religii: ci, którzy przyjęli islam, stawali się pełnoprawnymi członkami społeczeństwa i zachowali status majątkowy; chrześcijanie mogli (z pewnymi ograniczeniami) sprawować swój kult, zmuszeni byli jednak płacić trybut; część ludności stawiająca opór zbrojny była zabijana lub sprzedawana jako niewolnicy. Maurowie uskarżali się, że wielu chrześcijan deklarowało jedynie zmianę wyznania, faktycznie pozostając przy dawnej wierze. Prowadzona od VIII w. przez chrześcijan rekonkwista miała na celu zdobycie ziem i ceremonialne przejęcie we władanie — polit., rel. i społ., przez nowe kraje chrześcijańskie.