Pierwsze, przedrom. budowle sakralne pochodzą z czasów państwa wielkomorawskiego (IX w., pozostałości w Nitrze, w Ducové, Bratysławie). Architektura rom. rozwijała się w granicach Królestwa Węgierskiego: XI w. — rotunda w Skalicy i kościół w Kostolanach z malowidłami ściennymi z XII w., XII w. — rotunda w miejscowości Bíňa, z malowidłami, XIII w. — kościoły: Benedyktynów w Diakovcach, Norbertanów w miejscowości Bíňa, katedra w Spišskiej Kapitule. Od końca XIII do pocz. XVI w. got. architektura S. ulegała wpływom architektury węgierskiej, czeskiej, śląskiej i niem. — kościoły w Bratysławie, Kremnicy, Hronským Beňadiku, Bardiowie, Lewoczy, katedra w Koszycach. To samo pochodzenie (zwł. czeskie i naddunajskie, a na Spiszu także małopol.) wykazują got. malarstwo i rzeźba, której najwybitniejszym przedstawicielem był na przeł. XV i XVI w. Paweł z Lewoczy. Styl renes., na pocz. XVI w. stapiający się jeszcze z formami późnogot., od połowy stulecia zaczął cechować nowe lub przebudowane zamki; typowe dla tego okresu były zwł. niewielkie rezydencje-kasztele (Betlanovce, Fričovce), wieńczące je attyki oraz dekoracje sgraffitowe, którymi zdobiono również wieże kościołów (Kieżmark, Strážky). Architektura barok., rozkwitająca zwł. od pocz. XVIII w., ulegała wpływom gł. austr., czeskim, śląskim (kościoły: Św. Trójcy w Bratysławie, Norbertanów w Jasovie, katedralny i Pijarów w Nitrze), podobnie jak wystroje i wyposażenie wnętrz kośc. — malarstwo ścienne (Bratysława, Nitra) i rzeźba (działalność R. Donnera). Charakterystyczne zwł. dla terenów podkarpackich są drewniane kościoły i cerkwie z XVII i XVIII w.