W IV–VI w. na terenie Dobrudży powstały pierwsze bazyliki chrześc. (Konstanca, Mangalia, Adamclisi). Nieliczne zabytki architektury X–XIII w. w Dobrudży i wzdłuż Dunaju (m.in. cerkwie w okolicy Drobeta–Turnu Severin) świadczą o stosowaniu prostych planów z wykorzystaniem rozwiązań typowych dla sztuki gr. i bułgarskiej. Po skolonizowaniu przez Węgrów Siedmiogrodu XI–XII w. rozwijała się tam gł. sztuka rom., o cechach charakterystycznych dla środk. Europy (ruiny pierwszej katedry w Alba Iulia z XII w.). Z czasów po najeździe mongolskim w poł. XIII w. pochodzą: druga katedra w Alba Iulia, kościoły bazylikowe w Herina, Cisnădie i Cisnădioara, cerkwie w Streiu i Densuş. Na Wołoszczyźnie w rozwiązaniach arch., oprócz tradycyjnego typu świątyni krzyżowo-kopułowej (cerkwie w Cîmpulung i Św. Mikołaja w Curtea de Argeş), popularność zyskał w tym czasie typ jednonawowej cerkwi z bocznymi apsydami (cerkwie klasztorne w Cotmeana i Cozia). Dla architektury Siedmiogrodu XIV w. typowe były got. kościoły halowe (m.in. Św. Michała w Klużu-Napoce, katedra w Sighişoarze), rzadziej bazyliki (kościół Mariacki w Sybinie). Z 2. poł. XIV w. pochodzą najstarsze zabytki sztuki monumentalnej w Mołdawii: nieliczne cerkwie na terenie Bukowiny (Św. Mikołaja w Radowcach i Trójcy Św. w Serecie). O dynamicznym rozwoju sztuki mołdawskiej w 1. poł. XV w. świadczą pozostałości założeń klasztornych (fundamenty cerkwi w Probota i Neamţ) oraz powstałe w działających przy nich pracowniach iluminowane kodeksy (Ewangeliarz Gavrila Urica 1429).