Współistnieniem ornamentyki barok. i orientalnej charakteryzował się rozwinięty u schyłku XVII w. tzw. styl brinkowiański, najpełniej wyrażający się w bogatej dekoracji arch. (cerkwie klasztorne w Hurez, Sinaia). W Mołdawii od pocz. XVII w. sztuka rodzima ulegała stopniowo prymitywizacji. W architekturze wciąż stosowano got. detale, a jako jedno z nielicznych nowych rozwiązań pojawił się ornament geom., zaczerpnięty ze sztuki ormiańsko-gruzińskiej, pokrywający w całości ściany budowli (cerkiew Trzech Hierarchów w Jassach). Za pośrednictwem sztuki lwowskiej przenikały do Mołdawii także rozwiązania typowe dla architektury barok. (cerkiew monasteru Golia w Jassach). Na terenie Siedmiogrodu rozwijał się w tym czasie barok środkowoeur., powstawały liczne klasztory i kościoły jezuickie oraz katedry o formach wzorowanych na architekturze austr. (Oradea, Timişoara). Drewniane budownictwo cerkiewne wsi XVII–XVIII w. stanowiło jeden z bardziej oryginalnych przejawów sztuki rumuńskiej. W 1. poł. XIX w., oprócz wzorów bizant. wciąż obecnych w sztuce rel. na obszarze Mołdawii i Wołoszczyzny, coraz silniej zaznaczały się wpływy zachodnioeur. widoczne w architekturze klasycyst. (cerkwie monasterów Văratec i Frumoasa w Jassach, rotundy w Ruginoasa i Leţcani, metropolia w Jassach), zdobywającej uznanie także w Siedmiogrodzie (katedra w Satu Mare, pałac Toldalghi-Korda w Klużu-Napoce). Na pocz. XX w. budowle sakralne wznoszono w stylu neobizant. (cerkiew Matki Bożej Morwowej w Krajowej).